Szczecin, dzisiaj polskie miasto, miało na przestrzeni dziejów burzliwą historię. Będąc miastem o strategicznym położeniu – niedaleko Morza Bałtyckiego, nad rzeką Odrą – wzbudzało zainteresowanie sąsiednich plemion, później państw. W swoich 1800 letnich dziejach było miastem polskim, niemieckim, szwedzkim, duńskim, francuskim i również wolnym miastem. W czasie II wojny światowej zostało dotkliwie zniszczone dywanowymi, bombowymi nalotami armii alianckiej. Zniszczeniu uległo 70% zabudowań, a urządzenia przemysłowe w 90-ciu procentach. Zachowały się nieliczne zabytki oraz secesyjne kamienice w samym centrum miasta.
W jednej z nich, przy ulicy Wojska Polskiego 2 (dawniej Falkenwalder Straße 2) mieściło sie małe kino. Założył je w roku 1907 Otto Blauert, później odkupuł je Albert Pietzke. Przez pierwsze dwa lata wyświetlano w nim filmy krótkometrażowe, a oficjalnego otwarcia kina dokonano 26 września 1909. Do roku 1939 działało pod nazwą Helios, aczkolwiek prawdopodobnie zmiało nazwę kilkakrotnie. Prawdziwość tych dat potwierdza książka adresowa z roku 1908 oraz znalezione dokumenty mówiące o urczystości jaka się tam odbyła w roku 1943 z okazji 36. urodzin kina.
Z chwila wybuchu wojny nazwę zmieniono na Welt-Theater i przetrwała ona do końca wojny.
W 1945 roku, po wkroczeniu do Szczecina armii radzieckiej i przekazaniu miasta władzy polskiej kino otrzymało nową nazwę Odra. Po pięciu latach zmieniono na Pionier[1] i tak pozostaje do dzisiaj.
Pierwszym filmem wyświetlonym już w polskim kinie był Iwan Groźny w reżyserii Sergieja Eisensteina. W niedziele, w godzinach porannych zawsze wyświetlano filmy dla dzieci i tę tradycję zachowano przez wszystkie późniejsze lata. Były to tzw. Poranki, na które dzieci bardzo chętnie chodziły z rodzicami.
Dzisiaj kino Pionier przejęte przez dwóch panów – Jerzy Miśkiewicz i Wacław Szewczyk – jest odrestaurowane, posiada dwie sale kinowe. Sala główna, większa i tradycyjna w wystroju, kultywująca stare tradycje i druga w podziemiach kina, bardziej kameralna utrzymana w stylu retro i nazwana Kiniarnia. Tam, przy stolikach, przy kawie czy herbacie można oglądać filmy wyświetlane ze starego projektora.
Dzięki wieloletnim staraniom obu panów w roku 2005 kino Pionier zostało wpisane do księgi Guinnessa’a nadając mu tytuł najstarszego nieprzerwanie działającego kina na świecie. Poprzednio tytuł ten przysługiwał działającemu od 1908 roku Korsør Biograf Teater w duńskim mieście Korsør
[1] Polityczna organizacja skupiająca dzieci w Zwiazku Radzieckim. Celem jej było wychowanie w ideach kominizmu.
Dorota Metwaly 